Darwin: the top end

Darwin... een stadje in het noorden van Australie. Het is hier het ganse jaar door een dikke 30 graden... hot hot hot dus! Gelukkig is het "wet season" voorbij en begint nu het "dry season" maar zweten doen we toch ;-) Heel speciaal, dat tropische klimaat: de bomen zitten vol speciale vogels (papegaaien?) die de ganse dag fluiten, overal lopen er hagedissen en lizards; de libellen vliegen rond onze oren.

Steven turend naar de zee. Je kunt er jammergenoeg niet zwemmen
want ze zit vol dodelijke box jellyfishes (een soort kwal).

Libelle

We bezochten ook de botanical gardens, waar je o.a. regenwoud hebt ... spinnen inclusief. We zagen er een grote spin (gelukkig zat ze braaf in haar web). Later hoorden we dat deze spin slechts een "klein beetje giftig" is. Toen ik vroeg wat dat wou zeggen, kreeg ik hetvolgende te horen: "it means that it doesn't kill you directly". Brrr... Voor de rest waren die tuinen wel heel erg de moeite!

Ikke in de botanical gardens

Singapore

We zijn al heelhuids in Singapore Airport geraakt... en genoten hier van een deugddoende voetmassage... uitgevoerd door een professionele "Bigfoot" automaat ... Crazy!! Zometeen vliegen we naar Darwin.

Wat we gaan missen...

Morgen vertrekken we! Van de Gentse lente vliegen we naar de Australische herfst. We zijn er helemaal klaar voor. Onze rugzakken zijn gepakt, ons huis is gekuist, de wekelijkse taken voor onze huiswachters zijn uitgeschreven ;-)

De voorbije dagen genoten we volop van het terrasjesweer... Zowel vrijdag, zaterdag, als zondag zijn we ergens wel eentje gaan drinken. Zondag kregen we er zelfs de ambiance van de jaarlijkse kelnerloop bovenop: zotte (én zatte) kelners die - gewapend met plateau en pint - een afstand van maar liefst 4 km moesten snelwandelen... zonder te morsen. Van puur volksvermaak gesproken ;-)

Jaja, we gaan't missen, die zomerse sfeer in Gent en omstreken... Wat ik zeker ga missen:

- Onze straat met al die bloeiende kerselaars
- Een lekker pakje Belgische frietjes (gelukkig gaan Esteban en ik zometeen frieten eten :-)
- Terrasje doen en mensen kijken op de Graslei in Gent
- Ijsjes likken aan 't zèètje (alhoewel: dat zal ook wel lukken in Australië denk ik :-)
- De Bourgoyen met haar kwetterende eenden en kwakende kikkers

En verder: Onze tuin die nu in volle bloei staat, ons koppeltje pimpelmezen dat druk in de weer is met aanvoeren van allerlei lekkernijen voor hun kuikens, de muziekfestivals Ten Vrede en Dranouter aan Zee, de loopwedstrijdjes Stadsloop Gent en Dwars Door Brugge, en natuurlijk - last but not least - al onze vriendjes en vriendinnetjes!!! Ciao ciao, de volgende post op deze blog zal van over de evenaar zijn! xxx

Rekenoefening

"Hoelang zullen jullie eigenlijk op het vliegtuig zitten?" Deze vraag werd ons de voorbije dagen vaak gesteld. Met het schaamrood op de wangen moesten we steeds opnieuw toegeven dat we het niet wisten. Natuurlijk weten we onze vertrek- en aankomsttijden (zie "Tickets geboekt!"), maar aangezien deze tijden aangegeven zijn in plaatselijke tijd, ben daar ben je niet veel mee...

Ik heb dus wat zitten rekenen... En ik moet toegeven: 't was niet gemakkelijk! Australië omvat meerdere tijdzones (als het 12 uur is in West-Australie, is het al 14 uur in Oost-Australië). Om het helemaal moeilijk te maken doen niet alle Australische staten mee met het zomeruur (ook wel "Daylight Saving Time" genoemd). Bovendien werken ze Down Under niet enkel met uursverschillen ten opzichte van Greenwich Mean Time (GMT), maar ook met halve-uursverschillen...!
Hieronder vind je de uitkomst van mijn berekeningen:

17 april Brussel 17u20 - Frankfurt 18u25 = 1u05 vliegen
17 april Frankfurt 23u55 - Singapore 17u55 = 12u00 vliegen
18 april Singapore 22u15 - Darwin 04u30 = 4u45 vliegen
25 april Darwin 01u30 - Sydney 06u15 = 4u15 vliegen
21 mei Melbourne 23u00 - Londen 13u20 = 23u20 vliegen
22 mei Londen 16u20 - Brussel 18u30 = 1u10 vliegen

Voor de Number Nerds onder ons, die mijn berekeningen willen checken... Deze twee tekeningen kunnen jullie helpen:

Links: de uursverschillen t.o.v. GMT in de zomer.

Rechts: de uursverschillen t.o.v. GMT in de winter.

Nog een tip: als 't hier zomer is, is 't daar winter...

Laat me zeker iets weten als jullie andere vluchtduren uitkomen dan ik... want zelfs een doctor in hoofdrekenen kan fouten maken ;-) Tips om het lange stilzitten in het vliegtuig wat aangenamer te maken zijn natuurlijk ook altijd welkom!

Doctoraatsverdediging

Hieronder volgt een foto-verslagje van een dag waarvan ik wist dat ze ging komen, maar waarvan ik lang gehoopt had dat ze gewoon niet ging komen...: mijn doctoraatsverdediging!

Gelukkig is alles goed gegaan (ttz. beter dan ik zelf verwacht had ;-)

De foto's zijn als herinnering voor zij die er bij waren (thanx!), en om diegenen die er niet bijwaren toch een idee te geven van hoe alles er uitzag... Enjoy!

Het Pand, de plek waar de verdediging plaatsvond.

De jury!

Ikke - tijdens de verdediging ...

... en na de verdediging (zoek de 7 verschillen ;-)

Steven en ik - met op de achtergrond een paar zotte collega's ;-)

Samen met Wim en Jolien

Sarah en An, genietend van de receptie...

Santé !

Allemaal beestjes

De muis (zie "Muizenissen") is verdwenen, weg, foetsie! We weten niet waarheen; ze is niet dood want ze zat niet in de muizenval en heeft ook niet van het vergif gegeten. Vermoedelijk is ze gewoon verhuisd... naar de buren of zo... Iedereen blij dus: Steven omdat de muis weg is, ik omdat de muis nog leeft, en de buren omdat ze er een nieuw huisgenootje bijhebben ;-)

Nu ons huisgenootje weg is, hebben we er wel een tuingenootje bij... Er woont sinds enkele dagen een pimpelmeeskoppeltje in ons nestkasje! Héérlijk om naar de kijken, hoe die beestjes druk in de weer zijn met takjes aan- en af-voeren voor hun nest. Hopelijk zitten er over enkele weken van die snoezige pimpelkuikens in onze tuin! Ik vond trouwens een erg leuke en informatieve website over mezen.

Opnieuw een verhaal dat vervolgd wordt...

Muizenissen

“Ssssst!” riep Steven enkele dagen geleden. Niet dat ik veel lawaai maakte, ik zat gewoon – zoals elke avond – rustig mijn krant te lezen… Hij zette de muziek stil, en gebaarde dat zelfs krantengeritsel hem te veel was. Verbaasd vroeg ik wat er scheelde, maar aangezien mijn vraag ook decibels veroorzaakte, was ook dàt ongepast. Steven sloop stilletjes naar de keuken en wenkte me. Hij zag nogal… ongerust uit. Wat scheelde er? Mijn fantasie sloeg meteen op hol… Een inbreker in huis? Een minnaar in de kleerkast? Maar nee, Steven hoorde geritsel achter de verwarming en riep uit “een muis!”. Eerst geloofde ik hem niet, maar toen ik het geritsel zelf ook hoorde, kon ik niet anders dan hem gelijk geven: We hadden er een nieuwe huisgenoot bij, een muisje. Alhoewel… “een” muisje is misschien niet correct, meestal zijn ze met “meerdere” muisjes…

Op zich vind ik het wel leuk, een muis in huis. Het kind in mij houdt zelfs een beetje van muizen. Vera de muis, Ieniemieniemuis uit Sesamstraat, allemaal lieve diertjes, toch? Zelfs het grote idool uit mijn kindertijd, Pipi Langkous, hield thuis een muis. Maar dit allemaal ten spijt, was Steven niet gewonnen voor mijn idee de muis als huismuis te houden. Meer nog, we moesten die muis meteen te pakken krijgen! En daar kwam grof geschut aan te pas: Steven probeerde met de steel van een borstel de muis van achter de verwarming te jagen. Mijn nederige opdracht was de muis tegen te houden als ze onze living zou binnen trippelen. Gelukkig voor de muis (én voor mij ;-) had de borstel weinig effect. De muis kwam niet tevoorschijn.

Zelf wou ik feiten zien. Ik legde een lekker stukje Oud Amsterdam in de keuken. Voor in het geval het muisje vannacht honger zou krijgen… En effectief, de volgende ochtend was het stukje kaas verdwenen. Zo ging dat nog enkele dagen door, tot ons blok Oud Amsterdam bijna op was. Toen was het moment gekomen om het stukje kaas niet meer vrij voor het rapen in de keuken te leggen. In tegenstelling tot de vorige dagen, maakten we het stukje kaas nu vast in een muizenval. Zielig, ik weet het, maar Steven was niet om te praten…

Onze muis bleek vernuftiger dan we dachten: de volgende ochtend was het stukje kaas verdwenen, zonder dat er één stukje muis in de muizenval was achtergebleven. En zo ging dat enkele dagen door. Ik vond het best wel grappig, zo’n slimme muis in huis te hebben… Wie zei ook alweer dat de evolutie der soorten reeds gestopt is? Geen sprake van, de muizen van tegenwoordig hebben een hoe-eet-ik-kaas-uit-een-muizenval-zonder-gepakt-te-worden-gen. Van survival of the fittest gesproken ;-)

Op een dag belde Steven mij op het werk: Hij had zin gekregen in een müslibar en toen hij die müslibar uit zijn boekentas wilde halen… bleek de müslibar tot op de laatste kruimel (!) verdwenen te zijn. Meer nog, zelfs het papiertje waarin de müslibar zat ingepakt was grotendeels verorberd. Er was zelfs geknaagd aan de papieren in zijn boekentas… Ik kwam niet meer bij van het lachen, dat moet een feestmaal geweest zijn voor familie Muis, zei ik hem. Maar hij kon er net iets minder om lachen.

De arme muis had het moeten weten: Steven zijn müslibar opeten, dat doe je niet ongestraft! Van het müslimoment af, dreef Steven zijn jacht op de muis op. Diezelfde dag ging hij nog een extra muizenval komen, en meteen ook een doos vergif.

Tot op vandaag is de muis nog altijd niet gevangen… Ze is wel gestopt met het opeten van de hapjes die wij in de muizenval vastmaken. Maar dat kan ook te maken hebben met de verandering in menu: We schotelen haar nu gedroogde dadels en peperkoek voor, in plaats van Oud Amsterdam. De hedendaagse muis is dus niet alleen slim, maar ook nog eens kieskeurig.

Een verhaaltje dat vervolgd wordt …