Watervallen, wasabi, en bevers

We zijn gisteren (zaterdag) naar de "Chutes" (watervallen) van de Rideau rivier geweest. Namelijk daar waar de Rideau rivier uitmondt in de Ottawa rivier. De Ottawa rivier scheidt het Engelstalige deel van Ottawa (gelegen in de provincie Ontario) van het Franstalige deel van Ottawa (gelegen in de provincie Quebec). Als je ziet met welk geweld de Rideau rivier zich in de Ottawa rivier stort, begrijp je waarom ze het Rideau kanaal hebben aangelegd...

Voor de verandering eens niet enkel een foto...

... maar ook een filmpje :-)

's Avonds zijn we héérlijk gaan eten in een Japans/Koreaans restaurant. Zeg zeker nooit "Japans" tegen ander Aziatisch eten, zoals Chinees, Indisch, of Vietnamees. Japans eten is echt helemaal anders. We aten sushi, rauwe vis, tempura, rijstbolletjes, scampi, en bulgogi (= een Koreaanse specialiteit; gemarineerd vlees). We hebben bovendien veel bijgeleerd:

- Dat kleine groene bolletje op je bord, dat eruitziet als avocadopuree, mag je niet in één keer in je mond steken. Het ís namelijk geen avocado, maar wasabi. En wasabi is pikant, héél pikant. De chef van het restaurant legde ons uit dat je een beetje van dat bolletje over je rauwe vis moet smeren. Het geeft smaak aan de vis en doodt bacteriën. Jammergenoeg was dat bolletje al in mijn keel verdwenen en stond mijn keel in brand. Maar alle bacteriën waren daar nu wel dood. Nèh.
- Een sushi mag je niet proberen te 'snijden' met je stokjes. Een sushi moet je in één keer in je mond steken.
- Toen we de (Koreaanse) chef van 't restaurant vroegen wat het verschil was tussen de Japanse en de Koreaanse keuken, antwoordde hij: "De Japanse keuken is gezond, de Koreaanse keuken is lékker" :-) Ik ga daar trouwens niet mee akkoord hoor, mijn Japans gerecht was echt heerlijk!
- Tot slot heb ik mijn talent in het eten met stokjes nog wat verbeterd ;-)

Vandaag (zondag) wou ik natuurlijk per sé naar dat meertje met de bevers, dat Steven op zijn verlofdag 'ontdekt' had. Het was de lange klim-met-de-fiets waard! Het meertje zat echt vol bevers. Ze waren druk in de weer met het maken van hun nest (burcht). Het was echt koddig om de beestjes te zien zwemmen, klauteren, plonzen... Als bewijs nog een filmpje... Let vooral op de grote tak die het beestje meesleurt!

Verjaardagsfeestje

Gisteren, vrijdagavond, hebben we een verjaardagsfeestje gegeven. Voor onze nieuwe vriendjes en vriendinnetjes hier. En 't was heel plezant! Zelfs zo plezant dat de ever-taking-photographs Steven zijn camera volledig uit 't oog is verloren :-) Géén foto's dus, van gisterenavond. Wél: veel mooie herinnerigen, leuke cadeautjes, goeie restaurant-tips (hét gespreksonderwerp van de avond), en nog een paar nieuwe vriendjes bij :-)
Een héél geslaagde avond.

Steven's verlofdag

Op 1 november hebben jullie daar in België verlof hé? Hier in Canada is dat géén verlofdag... Maar omdat Steven "home office" doet voor zijn bedrijf ergens in de Westvlaanders, had hij wél verlof. Hoe het met mijn "recht op verlof" zat, was minder duidelijk; maar aangezien ik maar liefst drie meetings had, ben ik gaan werken. Steven, daarentegen, heeft van zijn verlofdag gebruik gemaakt om te gaan fietsen in Gatineau Park. Zijn doel-van-de-dag was: véél verder geraken dan dat we de vorige keren geraakt waren. Hij was er heilig van overtuigd dat dat ging lukken, want nu had hij zijn traag vriendinnetje niet aan zijn been natuurlijk :-)

En het is hem gelukt! Hij is helemaal tot aan Champlain Lookout gefietst. Hij heeft een prachtige dag gehad en veel beestjes gezien... *zucht* Ik moet toegeven dat ik wel een beetje jaloers was toen hij thuiskwam met al die mooie verhalen. (Van die drie meetings die ik had is er trouwens géénéén (!) doorgegaan; twee van de drie werden uitgesteld en de laatste werd gewoon gecanceled .... grrrrr!). Anyway, hieronder een fotoreportage van Steven zijn dagje verlof!

Als je Steven eens hoort moet je hem zéker vragen om het geluid dat dit beestje maakt, achter te doen. He's doing great :-)

De Canadese bever, het nationale dier van Canada

... en het gebied waar de bever leeft

Als je goed kijkt zie je hier een hert tussen de bomen

Uitzicht vanop Huron Lookout
(klik op de foto als je ze wilt vergroten)

Uitzicht vanop Champlain Lookout
(ook deze foto kun je vergroten door te klikken)

Midden in het bos staan idyllische chaletjes en in die chaletjes brandde een écht haardvuur! Gezelligheid troef dus.

De volgende keer ga ik zéker weer mee fietsen...! En dan doen we in onze thermoskan warme chocomelk i.p.v. warme thee. Als dat geen gezellig idee is :-)

Halloween

Op 31 oktober wordt Halloween gevierd. Je kunt er voor zijn (leuk, die pompoenen!), je kunt er tegen zijn (véél te commercieel enzo) maar ontsnappen doe je er - hier in Canada - niet aan. Het is een dag waar jong en oud naar uit kijkt; een-dag-uit-de-duizend (of beter: een dag-uit-de-driehondervijfenzestig :-)

Het begint eigenlijk al weken op voorhand. Mensen 'versieren' hun huizen met afgrijselijke maskers, ratelende geraamten, vliegende vleermuizen en uitgesneden pompoenen. In de voortuintjes worden pseudo-grafzerken neergepoot.

Op Halloween zelf startte ik mijn werkdag met een heuse Halloween-labmeeting. Alle collega's waren verkleed, gaande van monster tot piraat tot heks. Er was een gigantische hoeveelheid aan taarten, koeken, muffins, cakes, en brownies. En tussen al dat vreten door, probeerden we ons serieus te houden en een artikel te bespreken...

's Avonds haastte iedereen zich naar huis. De kinderen uit de buurt komen dan immers langs om "trick-or-treat" te doen, wat zoveel betekent als: "geef me snoep of anders doe ik je iets". In werkelijkheid gaat het er veel minzamer aan toe. Er is bij ons in de buurt een soort ongeschreven regel: Als je een pompoen buiten zet, betekent het dat je een voorraad snoep in huis hebt. Als je niets buiten zet, dan gaan de kinderen je huis zonder meer voorbij (en riskeer je dus ook geen 'trick').

Onze huisbaas, de Chinese mister Lee, had natuurlijk wél een pompoen buitengezet. Van zodra het donker werd, kwamen de eerste kindjes langs. De meesten waren nog erg klein en waren dan ook vergezeld van hun ouders. Stuk voor stuk waren ze volledig uitgedost - we zagen prinsesjes, piraten, spoken, monsters, enzomeer. En Steven en ik maar snoepjes uitdelen...


Later op de avond kwamen de oudere, stoerdere kinderen; nu níet vergezeld van hun ouders en vaak ook minder uitgebreid verkleed. Er zaten ook enkele 'professionals' tussen: oudere gasten die met een reusachtig-grote juten zak alle huizen afliepen om zoveel mogelijk snoep bijeen te krijgen...

Het was eens een belevenis voor mij en Steven om Halloween hier mee te maken, maar de Halloween die hier 'gevierd' wordt ligt toch mijlenver van wat het oorspronkelijk was (All Hallows Eve - Keltisch 'oudejaar' en tevens terugkeer van de geesten van gestorvenen).

En - o ja - het was toevallig ook nog mijn verjaardag, de 31e. Maar met die ganse Halloweensfeer was zelfs Steven die een beetje uit het oog verloren (lees: rats vergeten)... Ik had hem nochtans - hint hint - laten weten dat ik wel blij zou zijn met een fles van mijn lievelingsdrank. Maar de hints waren blijkbaar niet goed begrepen (hij is dan ook een màn ;-) en dus had hij mij een grote pumkin-pie (pompoentaart) gekocht. Maar omdat ik die dag zó versuikerd was, hebben we toch een dagje gewacht tegen dat we die aangesneden hebben...

Voor mijn verjaardag kreeg ik wél veel leuke, grappige, originele, en lieve mailtjes, e-cards en kaartjes-die-met-de-post-verzonden-worden :-) waarvoor een dikke, welgemeende DANKJEWEL

Muffins, de eerste sneeuw, en Pink Lake

Gisteren (zaterdag) was het hier een héél regenachtige dag... Een dag waarop je des te meer geniet van een ontbijt buitenshuis... Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om weer flink te werken aan mijn missie "probeer álle muffins in de Starbucks" :-) Steven is ondertussen gefascineerd geraakt door Canadese elektriciteitspalen (lees hier) en af en toe heb ik de eer naast zo'n paal te mogen poseren ;-)

Vandaag (zondag) was het erg koud (ik schat rond 0°C) maar zonnig. We hebben onszelf goed ingeduffeld en zijn met de fiets opnieuw richting Gatineau park getrokken. Het verschil met vorige week was enorm: bijna géén blaadjes meer aan de bomen, alle herfstkleurtjes waren verdwenen... Ongelofelijk hoe snel het kan veranderen. De winter is hier nu echt op komst...

Wel (opnieuw) tot de vaststelling gekomen dat fietsen niet echt mijn ding is. Zolang het over geasfalteerde paadjes gaat, valt het nog mee. Maar zo in't bos, over keien en rotsen, steil naar beneden of steil naar boven: Ik moet toegeven dat ik meer nààst mijn fiets gewandeld heb dan dat ik erop gezeten heb... Maar mooi was het wel...

De picnic onderweg was dan wél weer leuk - vooral de thermoskan vol warme thee deed meer dan deugd. Tijdens de picnic dwarrelden plots kleine witte vlokjes naar beneden. Ik dacht eerst dat het pluisjes van één of andere weirdo boom waren, maar nee: Het waren échte sneeuwvlokjes! Het was erg leuk, temeer omdat de zon gewoon bleef schijnen terwijl die vlokjes naar beneden dwarrelden. De eerste sneeuw viel dus in de maand oktober! Een hele dikke proficiat aan de enige persoon die op oktober gestemd had (zie poll in rechterkolom)! Toevallig weet ik wie dat is (lang leve MSN ;-) ... Loekazz, als je in onze B&B komt logeren, wordt u een glaasje champagne aangeboden bij het ontbijtbuffet...!

Doel van onze fietstocht was Pink Lake. Ik had gehoopt een knalroze meer te zien, maar dat viel dik tegen. Het meer was diepgroen. Pink Lake wordt Pink Lake genoemd omdat de familie Pink haar naam gegeven heeft aan dat meer... Tjah...

De teleurstelling maakte echter snel plaats voor oprechte verwondering. Pink Lake is immers een heel speciaal meer, het is - hou je vast - een meromictisch meer! Dit betekent dat de bovenste (warme) waterlagen niet vermengd worden met de onderste (koudere) waterlagen - wat in een normaal meer wél zo is. In meromictische meren komt in die onderste waterlagen dan ook géén zuurstof voor, met als gevolg dat daar ook géén leven mogelijk is...

... Maar dat is buiten de sulfur bacteria gerekend. Deze bacterie gebruikt sulfur in plaats van zuurstof om zonlicht om te zetten in energie (cf. fotosynthese) en kan dus overleven in zuurstofloze omgevingen. En het allerleukste is: deze bacteriën zijn roze :-) Vele meters onder haar wateroppervlak is het Pink Lake dus roze. A happy end after all...

Tijd

Volgens de 'Speciale Relativiteitstheorie' van Einstein is tijd een relatief begrip. Kan dat iets te maken hebben met het feit dat jullie al dit weekend overschakelen op 't winteruur, en wij pas volgend weekend? Anyway, Einstein of niet, wij komen gedurende één week (van zondag 28 oktober t.e.m. zaterdag 4 november) een uurtje dichter bij jullie :-) Het uursverschil tussen België en Ottawa is voor één week geen 6 uur, maar 5 uur. Maak daar gebruik van, zou ik zo zeggen :-)

De eerste Belgen

Ik had me sinds de eerste dag dat we hier waren, afgevraagd wanneer we de eerste Belgen in Canada gingen ontmoeten. Gingen het toeristen zijn? Of mensen die hier (al dan niet tijdelijk) woonden? Of nog iets anders?

Met de toekomst is het zo dat ze vaak nóg onwaarschijnlijker is dan wat we ervan verwachten...

De eerste Belgen die we hier ontmoetten waren - hou je vast - een schare Vlaamse Volksvertegenwoordigers!

Toen Steven en ik 's zondags door het bos fietsten, hoorden we plots en onmiskenbaar de Vlaamsche Taal door de bomen waaien. En ja hoor, we zijn op het geluid afgegaan en kwamen zowaar in contact met twee Vlaamse volkstegenwoordigers (de burgemeester van Puurs en de presidente van de commissie economie, werk, en sociale zekerheid). Ze waren op werkbezoek in Canada en hadden een namiddagje vrijaf, waar ze dankbaar gebruik van maakten om in 't bos te wandelen. Wat gebabbeld, gegevens uitgewisseld, en daa-aag gezegd. Gedacht dat het daarbij ging blijven...

Niet dus.

Toen ik vandaag samen met mijn nieuwe collega's de car- en flight-simulator aan't uittesten was, kregen we te horen krijgen dat er een groep "Belgian Government People" op komst was. En ja hoor, die twee mensen die we zondag ontmoet hadden waren er ook weer bij. Samen met nog een tiental andere mensen die er stuk-voor-stuk very very important uitzagen :-) Ik weet niet hoeveel Vlaamse volksvertegenwoordigers jullie kennen - ik herkende enkel Jef Tavernier.

Ik word aan de ganse groep Government People voorgesteld als "the talented researcher from Ghent blablabla" en daar sta ik dan, knalrood, in een afgesleten jeans, en met een mond vol tanden. Ze stoppen me allemaal hun visitekaartje toe; ik ontmoet o.a. het adjunct-posthoofd van de Belgische Ambassade in Canada en een Vlaamse professor die nu op Carleton University werkt. Very weird allemaal; en: "O - u heeft geen visitekaartje?!!" (Nee, dat heb ik niet, nog nooit gehad trouwens).

Op de koop toe word ik nog gefilmd en moet ik zeggen wat ik hier doe en vooral benadrukken dat ik na mijn jaartje Canada zéker terugkom naar België (kwestie van de brain drain tegen te gaan)... Dat interview komt misschien op Actua TV, zeker níet kijken dus ;-)

Een ganse belevenis dus, die eerste-Belgen-in-Canada-ontmoeting.

Maar -after all- moet ik toegeven dat ik ook vree content ging geweest zijn met een verdwaalde Belgische toerist :-)

Minder handjes schudden enzo.