Allemaal beestjes

De muis (zie "Muizenissen") is verdwenen, weg, foetsie! We weten niet waarheen; ze is niet dood want ze zat niet in de muizenval en heeft ook niet van het vergif gegeten. Vermoedelijk is ze gewoon verhuisd... naar de buren of zo... Iedereen blij dus: Steven omdat de muis weg is, ik omdat de muis nog leeft, en de buren omdat ze er een nieuw huisgenootje bijhebben ;-)

Nu ons huisgenootje weg is, hebben we er wel een tuingenootje bij... Er woont sinds enkele dagen een pimpelmeeskoppeltje in ons nestkasje! Héérlijk om naar de kijken, hoe die beestjes druk in de weer zijn met takjes aan- en af-voeren voor hun nest. Hopelijk zitten er over enkele weken van die snoezige pimpelkuikens in onze tuin! Ik vond trouwens een erg leuke en informatieve website over mezen.

Opnieuw een verhaal dat vervolgd wordt...

Muizenissen

“Ssssst!” riep Steven enkele dagen geleden. Niet dat ik veel lawaai maakte, ik zat gewoon – zoals elke avond – rustig mijn krant te lezen… Hij zette de muziek stil, en gebaarde dat zelfs krantengeritsel hem te veel was. Verbaasd vroeg ik wat er scheelde, maar aangezien mijn vraag ook decibels veroorzaakte, was ook dàt ongepast. Steven sloop stilletjes naar de keuken en wenkte me. Hij zag nogal… ongerust uit. Wat scheelde er? Mijn fantasie sloeg meteen op hol… Een inbreker in huis? Een minnaar in de kleerkast? Maar nee, Steven hoorde geritsel achter de verwarming en riep uit “een muis!”. Eerst geloofde ik hem niet, maar toen ik het geritsel zelf ook hoorde, kon ik niet anders dan hem gelijk geven: We hadden er een nieuwe huisgenoot bij, een muisje. Alhoewel… “een” muisje is misschien niet correct, meestal zijn ze met “meerdere” muisjes…

Op zich vind ik het wel leuk, een muis in huis. Het kind in mij houdt zelfs een beetje van muizen. Vera de muis, Ieniemieniemuis uit Sesamstraat, allemaal lieve diertjes, toch? Zelfs het grote idool uit mijn kindertijd, Pipi Langkous, hield thuis een muis. Maar dit allemaal ten spijt, was Steven niet gewonnen voor mijn idee de muis als huismuis te houden. Meer nog, we moesten die muis meteen te pakken krijgen! En daar kwam grof geschut aan te pas: Steven probeerde met de steel van een borstel de muis van achter de verwarming te jagen. Mijn nederige opdracht was de muis tegen te houden als ze onze living zou binnen trippelen. Gelukkig voor de muis (én voor mij ;-) had de borstel weinig effect. De muis kwam niet tevoorschijn.

Zelf wou ik feiten zien. Ik legde een lekker stukje Oud Amsterdam in de keuken. Voor in het geval het muisje vannacht honger zou krijgen… En effectief, de volgende ochtend was het stukje kaas verdwenen. Zo ging dat nog enkele dagen door, tot ons blok Oud Amsterdam bijna op was. Toen was het moment gekomen om het stukje kaas niet meer vrij voor het rapen in de keuken te leggen. In tegenstelling tot de vorige dagen, maakten we het stukje kaas nu vast in een muizenval. Zielig, ik weet het, maar Steven was niet om te praten…

Onze muis bleek vernuftiger dan we dachten: de volgende ochtend was het stukje kaas verdwenen, zonder dat er één stukje muis in de muizenval was achtergebleven. En zo ging dat enkele dagen door. Ik vond het best wel grappig, zo’n slimme muis in huis te hebben… Wie zei ook alweer dat de evolutie der soorten reeds gestopt is? Geen sprake van, de muizen van tegenwoordig hebben een hoe-eet-ik-kaas-uit-een-muizenval-zonder-gepakt-te-worden-gen. Van survival of the fittest gesproken ;-)

Op een dag belde Steven mij op het werk: Hij had zin gekregen in een müslibar en toen hij die müslibar uit zijn boekentas wilde halen… bleek de müslibar tot op de laatste kruimel (!) verdwenen te zijn. Meer nog, zelfs het papiertje waarin de müslibar zat ingepakt was grotendeels verorberd. Er was zelfs geknaagd aan de papieren in zijn boekentas… Ik kwam niet meer bij van het lachen, dat moet een feestmaal geweest zijn voor familie Muis, zei ik hem. Maar hij kon er net iets minder om lachen.

De arme muis had het moeten weten: Steven zijn müslibar opeten, dat doe je niet ongestraft! Van het müslimoment af, dreef Steven zijn jacht op de muis op. Diezelfde dag ging hij nog een extra muizenval komen, en meteen ook een doos vergif.

Tot op vandaag is de muis nog altijd niet gevangen… Ze is wel gestopt met het opeten van de hapjes die wij in de muizenval vastmaken. Maar dat kan ook te maken hebben met de verandering in menu: We schotelen haar nu gedroogde dadels en peperkoek voor, in plaats van Oud Amsterdam. De hedendaagse muis is dus niet alleen slim, maar ook nog eens kieskeurig.

Een verhaaltje dat vervolgd wordt …

Berlijn (dag 3)

We maken een zondagse ochtendwandeling langs de oevers van de Spree doorheen het Tiergarten Park. We passeren het Schloss Bellevue, de Siegesaüle, en - opnieuw - de Reichstag, deze keer bij daglicht. De file is reeds enorm. Wat een geluk dat wij de Reichstag 's avonds laat bezocht hebben, toen je 'maar' een halfuur moest aanschuiven...

Nog een verplicht nummertje in Berlijn: de Brandenburger Tor op de Pariserplatz. Heel veel toeristen hier...

We ontsnappen aan de drukte en wandelen verder naar het monument ter herdenking van de jodenvervolging, bestaande uit 2711 betonblokken waar je tussen kunt verdwalen. Indrukwekkend...

Daarna nemen we de metro (die overigens volgepropt zit met Carnaval-vierende Berlijnse kindjes én volwassenen) naar Schloss Charlottenburg. We volgen er de 1-uur durende rondleiding, die nogal saai is omdat de gids zijn lesje opzegt zonder enig inlevingsvermogen. We lunchen in de buurt, in een echte Duitse bakkerij (mmm!) en vervolgen ons bezoek aan het schloss. Na het 100ste schilderij van één of andere baroneske koning en het 101ste porseleinen potje besluiten we het schloss te verlaten en de aanpalende tuin te bezoeken. Die mooie, grote tuin (zie foto's) maakt veel goed van het anders maar tegenvallende bezoek aan Schloss Charlottenburg.

Hup, weer de metro in. We stappen af op de Kurfürstendamm, de grootste winkelboulevard van Berlijn. We zien overal nog sporen van de Carnavalstoet die deze middag voorbijtrok...

We haasten ons naar een rustig zijstraatje, waar zich het Käthe Kollwitz museum bevindt. Deze kunstenares verloor een zoon in WO1 en een kleinzoon in WO2... Haar verdriet, woede en onmacht vind je terug in haar tekeningen en beelden. Heel erg mooie, aangrijpende werken...

Het wordt stilletjesaan avond, en we wandelen langs de Gedächtniskirche, die 's avonds mooi verlicht wordt.

We eten in een leuk Indisch restaurantje, waarna we naar de Urania gaan... want daar gaan we een competitiefilm van de Berlinale gaan bekijken! Ondertussen weten we al dat 'onze' film niet gewonnen heeft, maar wél de lieveling was van het Duitse publiek. En we kunnen ze geen ongelijk geven, "Irina Palm" (met Marianne Faithfull) is een enorm geestige film. Het ene moment om te lachen, het andere om te wenen. De sfeer in de zaal was ook enorm; de lachsalvo's en het applaus (zowel tijdens als na de film) maakten onze laatste avond in Berlijn onvergetelijk...

Berlijn (dag 2)

Na genoten te hebben van een deugddoende slaap (lang leve aparte matrassen!) en een uitgebreid ontbijtbuffet, zijn we klaar voor onze tweede dag in Berlijn. Met de metro sporen we naar Oost Berlijn, waar de East Side Gallery staat, een symbool voor de vrijheid. We maken een ochtendwandeling langs dit 1.3 km lang stuk muur, beschilderd door maar liefst 118 kunstenaars uit 21 verschillende landen... Echt de moeite!

Daarna bezoeken we het Jüdisches museum. Ook dat overtreft onze verwachtingen. Het gebouw zelf is indrukwekkend en zit vol symboliek. Ook de tentoonstelling is boeiend. We dwalen er uren in rond...

Jüdisches museum, ontworpen door architect Daniel Libeskind

Zicht op de trappen binnenin het gebouw...

We lunchen in een tearoom vlakbij Checkpoint Charlie. Tijdens de verdeling van Berlijn was dit de controlepost op de grens tussen de Russische en de Amerikaanse sector. Daarna wandelen we langs de 'Topologie des Terrors' (waar vroeger de Berlijnse muur stond) naar het Kulturforum, waar de meeste musea zich bevinden. We bezoeken eerst die Neue Nationalgalerie (moderne kunst) en daarna de Gemäldegalerie (schilderkunst van de 13e tot de 18e eeuw).

Kraampjes met Russisch gerief vlakbij Checkpoint Charlie.

Steven leaving the American sector...

Wie Berlijn zegt, zegt Berlinale, het prestigieuze filmfestival dat er elk jaar plaatsvindt. Wij hadden het geluk ons in Berlijn te bevinden tijdens de laatste dagen van dat festival. Dat was wel leuk: Berlijn ademde film... De zaterdagavond was het de prijsuitreiking van de 'Gouden Beer' en wij zijn ons natuurlijk gaan vergapen aan al die sterren op de rode loper... Jammergenoeg behoorden we niet tot de celebrities die op het feest zelf waren uitgenodigd. Maar niet getreurd: ook buiten heerste er een uitzinnige sfeer, 't was echt speciaal om zoiets te kunnen meemaken.

's Avonds laat bezoeken we nog 'Haus am Checkpoint Charlie'. Dit museum toont hoe men tijdens de verdeling van Oost- naar West-Berlijn probeerde te geraken: met een zelfgemaakte ballon, met een onderzeeër, door tunnels te graven. Steven als ik staan versteld van de inventiviteit en de moed van deze mensen...
We eten op Potsdamer Platz in een Australisch restaurant - deze blog heet trouwens niet voor niets 'Ineke en Steven in Australië'... ;-)
Net zoals de vorige avond kruipen we moe maar voldaan onder de wol...

Berlijn (dag 1)

Van 16 t.e.m. 19 april vertoefden Esteban en ik in de Duitse hoofdstad Berlijn, één van Europa’s jongste steden. Na een geslaagde vlucht en een snelle check-in in ons hotel, begonnen we meteen vol enthousiasme aan onze citytrip. In de voormiddag maakten we een mooie stadwandeling, o.a. langs de Bebelplatz en de Gendarmenmarkt.

BBeeld van kunstenares Käthe Kollwitz, gezien tijdens onze stadswandeling langs de Neue Wache.

Daarna beklommen we de Berliner Dom, vanwaaruit we een prachtig uitzicht hadden over het (jammergenoeg bewolkte) Berlijn. We bezochten ook het bekende Pergamom museum, wat echt de moeite was!

Hier zie je mij (met op de achtergrond het Pergamom altaar), aandachtig luisterend naar de audiogids, en meewarig kijkend naar die zotte toerist die persé een foto van mij wou trekken ;-).

En hier zie je die zotte toerist een leeuw nadoen...

's Middags zijn we gaan eten in een echte Duitse 'kneipe' (bruin café) in het Nicolaiviertel, een gezellige wijk aan de oevers van de Spree. We aten er linzen met Schweinefleish en dronken er (hoe kan het ook anders) een Berliner Weisse. Dat is witbier met rode of groene grenadine. We hebben het bij die ene keer gehouden ;-)

Als vieruurtje aten we een echte Berlijnse Bratwurst op de Alexanderplatz.

Tijdens onze wandeling passeerden we verder ook het Marx-Engelsforum, de Neptunbrunnen, en de Fernsehturm. 's Avonds wandelden we door het Scheunenviertel en de Häckesche Höfe, een gerestaureerd complex met allerlei cafeetjes en restaurantjes... héél gezellig! We dronken er een Marokkaanse muntthee en aten er Italiaans - het hoeft niet áltijd Duitse gastronomie te zijn ;-)
Als afsluiter van deze mooie maar vermoeiende dag hebben we nog de Reichstag beklommen. We hadden er een fantastisch uitzicht op 'Berlin by night'...

Tickets geboekt!

Deze ochtend heel, heel vroeg opgestaan... om onze tickets voor Australië te boeken. Vandaag was het namelijk de eerste dag van de vroegboekactie bij Joker. Reeds om 7u40 stonden we aan de deuren van het Joker kantoor. Alhoewel het nog pikkedonker was buiten, stonden er reeds 20 (!) wachtenden voor ons. Om 8u gingen de deuren open; het aantal wachtenden was toen reeds opgelopen tot een stuk of 50. Na een uurtje wachten was het eindelijk aan ons. Niet dat het wachten saai was, tussen al die reizigers... Mooie verhalen gehoord! Enfin, nog eens een uurtje later waren onze tickets geboekt! Jippieieieie! Voor de geïnteresseerden: dit zijn onze vluchtdata en -uren (altijd plaatselijke tijd):

17 april Brussel 17u20 - Frankfurt 18u25.
17 april Frankfurt 23u55 - Singapore 17u55.
18 april Singapore 22u15 - Darwin 04u30.
25 april Darwin 01u30 - Sydney 06u15.
21 mei Melbourne 23u00 - Londen 13u20.
22 mei Londen 16u20 - Brussel 18u30.

Kaartje van Australië

Tijdens het afwerken van mijn doc kan ik het niet laten alvast een kaartje van Australië op onze blog te posten... 't Is echt een verschrikkelijk groot land en Steven en ik zijn al druk in de weer met de planning van onze reisroute. Een ware relatietest ;-)