Congres in London (Ontario)

Jaja, we zijn hier in Canada wel degelijk om te werken. De voorbije week ben ik op congres geweest naar London. Nee, niet London in de UK maar London in Ontario, Canada. London en Ottawa mogen dan wel allebei in dezelfde provincie (Ontario) liggen, echt "dichtbij" liggen ze niet. Althans niet naar onze Belgische normen. De autorit van Ottawa naar London duurde zo'n 8 uur... lang voor een Vlaams meiske als ik, maar een peulschil voor de gemiddelde Canadees.

Aangezien ik nogal gevoelig ben voor reisziekte, had ik uit voorzorg een Touristil genomen. Met als gevolg dat ik 8 uur lang uitgeteld op de achterbank zat te ronken. Want ja, die ene bijwerking (slaperigheid) was nogal sterk bij mij. Mijn collega's vonden het wel grappig, zo'n slapende Belg op de achterbank :-) Zelf vond ik het minder grappig, want de sfeer in de auto was erg leuk: ze speelden spelletjes (genre Jeopardy) en deden de meest belachelijke tests uit de Cosmopolitan, waarin ik dus jammergenoeg niet kon meedoen. Nu weet ik nog altijd niet welke bikini's deze zomer "hot" zijn, wat het type ondergoed vertelt over mannen hun persoonlijkheid, en hoe de "most embarrassing sex experiences" je leven kunnen verbeteren. Doch dit alles terzijde :-)

Het congres (BBCS) zelf viel érg goed mee. Interessante praatjes (waaronder twee symposia over Math, mijn topic) en drie erg interactieve poster sessies. Zelf moest ik ook een praatje geven, en zelfs dat is goed verlopen. Mijn meest zenuwachtige moment? De match Holland-Rusland, of wat had je gedacht?

Erg veel tijd voor ontspanning was er niet, maar gelukkig was er Bert, mijn collega uit Leuven die tijdelijk in London werkt. Samen met hem maakte ik een mooie wandeling langs de Thames, want ja, in London (Ontario) vind je die rivier óók... Volgende maand ga ik op congres naar Washinton DC! Keep you posted...

Beach Dodgeball

Vorig weekend deed Steven mee aan de Canadian Beach Dodgeball Championchips in Ottawa. 'Beach' valt hier wel nogal ruim te interpreteren; aangezien Ottawa niet aan de zee grenst, bestond het strand uit enkele strepen aangevoerd zand op een verlaten industrieterrein. Maar dat mocht de pret geenszins bederven! Vol goede moed begon Steven's dodgeball ploegje, genaamd de Ottawa Bullets, aan de wedstrijd.

Steven in de zelfontworpen "Ottawa Bullets" t-shirt. Op de achterkant van Stevens t-shirt staat "Steven 7"

Cheerleader :-)

Het ganse team

Om je te kwalificeren voor de "money round" moest je minimum 2 van de 4 voorrondes winnen. En dat ging nog nèt. Jammergenoeg verloren de Ottawa Bullets hun eerste match in de money round en werden ze met lege handen naar huis gestuurd...

Filmpje van Steven die net níet scoort (sh*t :-)

En als je nu nog niet genoeg krijgt van dodgeball, bekijk dan zeker de website met het filmpje van 2007 ("My game is my pain") en de filmpjes die Hiroshi maakte op het kampioenschap van dit jaar (klik hier).

Art in the Park

Vorige zaterdag zijn we kunstwerken gaan bewonderen van Canadese schilders, beeldhouwers, en textielfanaten. Een beetje zoals de Canvascollectie, maar dan Canadees :-) En niet op TV of in de Bozar, maar wel buiten, in het park. In de brandende zon.

Art in the Park is een jaarlijks evenement in Ottawa. Talloze kunstenaars stellen hun werk tentoon en beantwoorden de vragen van ronddrentelende bezoekers. Leuk leuk leuk. Nog een geluk dat geen enkel kunstwerk mijn hartje kon stelen, of we zouden nóg een extra valies nodig hebben eind september ;-)


Op zondag zijn we naar de National Gallery geweest, het grote museum in Ottawa met zowel Canadese als Europese kunst. Maar niet enkel de kunstwerken zelf waren de moeite, het museum op zich is ook een indrukwekkend staaltje architectuur. Het werd ontworpen door de Israelisch-Canadese architect Mashe Safdie en geeft een enorm gevoel van ruimte en lucht.

De National Gallery aan de buitenkant...

... en aan de binnenkant (let ook op de persoon waarvan de fotograaf zegt dat ze noooooit mooi wilt poseren ;-)

Warm & Humid

We hadden de Canadese winter overleefd. We hadden boodschappen gedaan bij -25°C. We hadden het Rideau Canal afgeschaatst. We hadden met bevroren tenen staan dansen tijdens het Winter Carnival. We hadden het ergste achter de rug.

Dachten we.

We wisten niet dat de zomers in Canada óók niet om te lachen waren. Vrienden hadden ons wel verteld over die zomers. Dat het warm en humid (=vochtig) zou zijn, en dat die vochtigheid de gevoelstemperatuur de hoogte in zou jagen. Esteban en ik lieten ze kletsen, die Canadese vrienden van ons. Want hey, we hadden de winter overleefd en erger dan dat kon het toch niet worden?

Dzjeezes. 't Voorbije weekend was het hier 33°C, met een gevoelstemperatuur van 42°C! Warm en vochtig. Dat betekent dus: zweten, een koude douche pakken, je afdrogen, en beseffen dat je alweer aan't zweten bent.

:AAAaaahhh:

Bovendien zijn we de ganse zaterdag bij vrienden in den hof gaan werken en zijn we allebei zo rood als een kreeft. Verbrand dus. Stom dat we zijn.

Nu zit ik te werken met een natte handdoek in mijn nek. Tot groot jolijt van m'n Canadese vrienden hier :-) Had ik maar beter naar ze geluisterd...

Ottawa Race Weekend

Vorig weekend vond hier niet enkel de Glebe Garage Sale plaats. Het was ook "Ottawa Race Weekend". Er was voor elk wat wils: je kon lopen of wandelen, en dat over verschillende afstanden (2km, 5km, 10km, 21km, en 42km). Ik was eerst van plan om ons in te schrijven voor de 10km, maar Steven vond dat geen goed idee. Hij overtuigde me om ons in te schrijven voor de halve marathon; hij was ervan overtuigd dat die meer "scenic" ging zijn. Mooiere uitzichten enzo. (in de veronderstelling dat je daar van kunt genieten, als je 21km loopt).

Steven kreeg zijn zin. Overmoedig als we waren, schreven we ons in voor de 21km. Op het moment van inschrijven (màànden op voorhand), waren we nog optimistisch. We hadden immers nog tijd genoeg om te trainen, dachten we...

Het draaide echter anders uit dan verwacht. Het was 'te druk' om veel te trainen. We verbleven twee weken in België en reisden naar Toronto en de Niagara watervallen. We genoten van overdadige gastronomische geneugten in Algonquin Moon. We zaten in onze zetel en zagen de dag van de halve marathon steeds dichterbij komen. Zonder te trainen. Of nee, helemaal waar is dat nu ook weer niet: we zijn een vijftal keer 8 km gaan lopen. En dat was het.

Op de dag van de halve marathon (een zondag!) stond Steven goedgemutst op. En dat al om 7u 's ochtends! Hij sleurde me ook uit bed, zette me onder de douche, schotelde me een energierijk ontbijt voor. Het mocht allemaal niet veel baten. Zondag is mijn uitslaapdag. Opstaan om 7u is mijn ding niet, lopen om 9u nog veel minder. Nog met slapers in mijn ogen tuurde ik naar al die opgewekte mensen rondom mij. Het was inderdaad een massa-event: de halve marathon was 'volboekt' met maar liefst 9000 deelnemers.

Al die enthousiaste mensen rondom mij maakten dan toch - net op tijd - een wedstrijdgevoel in me wakker. Hey, we gingen een halve marathon lopen! We hadden dat allebei al één keer eerder gedaan, een paar jaar geleden (de Kustmarathon). Maar deze marathon in Ottawa was anders: in tegenstelling tot de Kustmarathon is ze níet plat en heb je de wind níet in je rug. Bovendien was het onzettend warm. En dat hebben we gevoeld. 't Was echt veel lastiger dan die ene keer in Oostende.

Het leek Steven niet veel te deren - hij liep een supertijd (1u49). Het grappige is dat Wouter, onze vriend in Gent, precies dezelfde tijd liep op de 20km in Brussel, en dat op precies hetzelfde moment! (9u in Ottawa = 15u in België). Proficiat Steven en Wouter :-)

Zelf finishte ik in 2u06, dat is 10 minuten trager dan op de Kustmarathon. Het zal aan die verdomde hellingen gelegen hebben. Of waren we gewoon niet genoeg getraind? Dat kan natuurlijk altijd ook ;-)

Glebe Garage Sale

Op zaterdag vond hier de langverwachte Great Glebe Garage Sale plaats. In het lokale gazetje van onze wijk ("The Glebe Report") werd iedereen opgeroepen om spulletjes, die men niet meer gebruikte, te verzamelen. The Glebe Report hielp je hierbij. Als je een bepaald stuk (een kast, een lamp, een rok, een broek, een stofzuiger, een knuffelbeer, ... you name it) al zes maand niet meer gebruikt had, en ook niet van plan was om het in de komende zes maand te gebruiken, dan was dat stuk klaar om verkocht te worden. Ze raadden je bovendien aan om één kamer per dag te onderwerpen aan deze "zes-maanden-test". Op maandag de woonkamer, op dinsdag de keuken, op woensdag de badkamer, etc...

Alle inwoners van de Glebe hadden deze zes-maanden-test blijkbaar goed opgevolgd, want op zaterdagmorgen broeide er iets in onze straat. Al onder de prille ochtendzon heerste er een opgewonden drukte. Voortuintjes werden volgestouwd met spulletjes-voor-verkoop. En dat aan belachelijk lage prijzen. Je kunt een voorwerp zo gek niet bedenken of je vond het wel op de Glebe Garage Sale.

Ook kraampjes met zelfgemaakte limonade en lekkere braadworsten konden natuurlijk niet ontbreken...

Ook voor muziek werd gezorgd: verschillende Glebe-inwoners speelden een deuntje in hun voortuin. Vertelde ik jullie al dat de meeste Canadezen nog een beetje in hun hippieperiode blijven steken zijn? :-)

De opbrengst van de Glebe Garage Sale ging uiteraard naar een goed doel. De verkopers werden vriendelijk verzocht een deel van hun opbrengst (10%) over te maken aan de Ottawa Food Bank. De meeste mensen gaven echter hun volledige opbrengst aan dit goed doel. De Glebe Garage Sale was dus een zéér geslaagd initiatief: de mensen zijn van hun 'rommel' verlost, andere mensen maken dankbaar gebruik van die 'rommel', en de Ottawa Food Bank vaart er ook wel bij.

De andere 364 dagen van het jaar, t.t.z. de dagen zónder Garage Sale, is het ook een beetje 'weggeefdag' in Canada. Men heeft hier de gewoonte om zaken die men niet meer nodig heeft, zomaar op straat te zetten. Heel vaak zien wij kasten, stoelen, tafels, en huishoudgerief buiten staan. Men plakt er meestal een post-it op met de tekst "Free", wat betekent dat je het voorwerp zomaar mag meenemen. Deze stukken blijven meestal niet lang staan - er is altijd wel iemand die het kan gebruiken. En zo is het elke dag een beetje "groot huisvuil" in Canada en zijn kringwinkels hier onbestaande.

Tulip Festival

Van 2 tot 19 mei vond hier het grootste Tulip Festival ter wereld plaats. Dit festival is gegroeid vanuit een cadeau van internationale vriendschap, nu meer dan 60 jaar geleden. In 1945 gaf princes Juliana van de Nederlanden 100.000 tulpenbollen aan Ottawa. Met deze gift wou ze Canada bedanken voor haar gastvrijheid; de verbannen Nederlandse koninklijke familie vond in Canada namelijk onderdak tijdens de tweede wereldoorlog.

Nu, in 2008, is het tulpenfestival uitgegroeid tot een 18-dagen durend festival in het teken van vriendschap en openheid. De honderdduizenden tulpen bloeiden dat het een lieve lust was. Ongelofelijk dat al die tulpen - na de uitzonderlijk sneeuwrijke winter - wisten dat het 'tijd' was voor het festival :-)

Op het tulpenfestival was er ook een "Internationaal Paviljoen", waar maar liefst 25 landen hun beste beentje voorzetten. Je kon er nationale specialiteiten kopen zoals Ecuadoriaanse kunstwerkjes, Indonesische juwelen, en Israelitische schilderijen. Je kon er ook genieten van een Thaise massage, of een workshop Japanse schilderkunst volgen. Genoeg te beleven dus. Wij hebben vooral geproefd van de gastronomische specialiteiten. We aten er Turkse pannenkoeken, een Peruviaanse maisschotel, Mexicaanse wraps, en... Hollandse poffertjes!


Europa was trouwens slechts magertjes vertegenwoordigd in het Internationaal Paviljoen. Er was een opzichtige stand van Duitsland ("Germany, where ideas grow") waar je Bratwurst mit Bier kon kopen. Toen we er tijdens het eerste weekend passeerden, was die Duitse tent uitverkocht. Toen we er tijdens het tweede weekend passeerden, zagen we waarom: een enorme file stond aan te schuiven voor de worsten en het gerstennat. Nóg meer succes had de Hollandse poffertjesstand. En we moeten het toegeven: de poffertjes smaakten echt héérlijk!

België was niet vertegenwoordigd op het Tulip Festival. Of toch: de fameuze "spiegeltent" (Mirror Tent), bekend van o.a. de Gentse Feesten, stond hier op het festival! Op de foto hierboven zie je ons... in één van de vele spiegels.

Er was wél een standje van de Europese Unie. Toen we daar het eerste weekend passeerden, was dat standje verlaten... We vonden er wel een foldertje met daarin een opsomming van alle landen van de Unie, samen met een website. België was het enige land met twee websites...

Toen we het tweede weekend opnieuw aan het standje van de Europese Unie passeerden, stond er wél iemand om ons te woord te staan. Als geïnteresseerde toeristen vroegen we welk Europees land ze ons zouden aanraden om te bezoeken. Ze moesten niet lang twijfelen: Spanje! Vrolijke mensen, veel te zien en te beleven, lekker eten, en altijd mooi weer. Daarna trok Steven zijn stoute schoenen aan en vroeg hij welk Europees land ze ons zeker níet zouden aanraden. Over het antwoord op deze vraag moesten ze heel lang nadenken. Ze namen er zelfs de kaart van Europa bij. Na deze grondig bestudeerd te hebben, kwam het ontluisterende antwoord...: België. Toen we hen vertelden dat we zelf Belgen waren, kregen we allemaal de slappe lach. Maar toch... het zegt iets over ons landje. Jammer genoeg.

Maar om met een positieve noot te eindigen: we zijn 't voorbije weekend naar "In Bruges" gaan kijken. Over de film zelf valt te discussiëren, maar over de manier waarop Brugge in beeld gebracht wordt, niet. In De Standaard staat: "Het personage van Colin Farrell mag Brugge dan voortdurend een 'shithole' noemen, de film 'In Bruges' is één grote reclamespot voor het mooiste wat Brugge in huis heeft". En da's waar, de film barst van beelden van Brugges meest fotogenieke plekjes. Ik hoorde de Canadezen op de rij achter ons dingen zeggen zoals "Oh dude, look at that" en "Soooo beautiful". En dan hadden ze het niet over de acteurs, maar wel degelijk over de Brugse stadsbeelden. België heeft dus wel degelijk moois te bieden. En laat dat niet enkel Brugge zijn. Hopelijk komt "Moscow, Belgium" snel uit in Canada, zodat ze Gent hier ook leren kennen :-)