De eerste Belgen

Ik had me sinds de eerste dag dat we hier waren, afgevraagd wanneer we de eerste Belgen in Canada gingen ontmoeten. Gingen het toeristen zijn? Of mensen die hier (al dan niet tijdelijk) woonden? Of nog iets anders?

Met de toekomst is het zo dat ze vaak nóg onwaarschijnlijker is dan wat we ervan verwachten...

De eerste Belgen die we hier ontmoetten waren - hou je vast - een schare Vlaamse Volksvertegenwoordigers!

Toen Steven en ik 's zondags door het bos fietsten, hoorden we plots en onmiskenbaar de Vlaamsche Taal door de bomen waaien. En ja hoor, we zijn op het geluid afgegaan en kwamen zowaar in contact met twee Vlaamse volkstegenwoordigers (de burgemeester van Puurs en de presidente van de commissie economie, werk, en sociale zekerheid). Ze waren op werkbezoek in Canada en hadden een namiddagje vrijaf, waar ze dankbaar gebruik van maakten om in 't bos te wandelen. Wat gebabbeld, gegevens uitgewisseld, en daa-aag gezegd. Gedacht dat het daarbij ging blijven...

Niet dus.

Toen ik vandaag samen met mijn nieuwe collega's de car- en flight-simulator aan't uittesten was, kregen we te horen krijgen dat er een groep "Belgian Government People" op komst was. En ja hoor, die twee mensen die we zondag ontmoet hadden waren er ook weer bij. Samen met nog een tiental andere mensen die er stuk-voor-stuk very very important uitzagen :-) Ik weet niet hoeveel Vlaamse volksvertegenwoordigers jullie kennen - ik herkende enkel Jef Tavernier.

Ik word aan de ganse groep Government People voorgesteld als "the talented researcher from Ghent blablabla" en daar sta ik dan, knalrood, in een afgesleten jeans, en met een mond vol tanden. Ze stoppen me allemaal hun visitekaartje toe; ik ontmoet o.a. het adjunct-posthoofd van de Belgische Ambassade in Canada en een Vlaamse professor die nu op Carleton University werkt. Very weird allemaal; en: "O - u heeft geen visitekaartje?!!" (Nee, dat heb ik niet, nog nooit gehad trouwens).

Op de koop toe word ik nog gefilmd en moet ik zeggen wat ik hier doe en vooral benadrukken dat ik na mijn jaartje Canada zéker terugkom naar België (kwestie van de brain drain tegen te gaan)... Dat interview komt misschien op Actua TV, zeker níet kijken dus ;-)

Een ganse belevenis dus, die eerste-Belgen-in-Canada-ontmoeting.

Maar -after all- moet ik toegeven dat ik ook vree content ging geweest zijn met een verdwaalde Belgische toerist :-)

Minder handjes schudden enzo.

Fall Rhapsody

Het was hier vandaag prachtig weer: een stralende zon en zeker 25°C! En aangezien zowel Esteban en ik nu in bezit zijn van een fiets, zijn ook taalgrenzen niet meer veilig voor ons: Jawel, we hebben ons vandaag voor 't eerst in Gatineau (het Franstalige gedeelte van Ottawa) gewaagd! In alle kleuren dwarrelden blaadjes neer dat het een lieve lust was... Fall Rhapsody!

Waarom we de grens bijna niet overmochten :-)

Nog een verhaaltje van onze Brussel-Ottawa reisdag...
Steven en ik droegen natùùrlijk onze speciale t-shirts :-)
We hadden nooit kunnen voorspellen dat iedereen ons honderduit zou vragen over de tekst op die t-shirts.


Gaande van onze buren in 't vliegtuig tot de douane-beamten in New York Airport: ze wilden allemaal weten wat er op onze t-shirts stond. En wij maar telkens uitleggen... (maar wat is nu de vertaling van "uuflakke", "beeze" en "babelesse"?)
We hebben er al veel mee kunnen lachen alleszins... Bedankt Sarah & Marijn !!! (en bedankt iedereen die achter dit snode plan zit, 't is lief dat jullie ons op die manier probeerden thuis te houden ;-)

Belgie in Canada

Kennen ze Belgie in Canada? Ja hoor!

Op de wekelijkse Farmers' Market verkopen ze Brussels sprouts. Wij hebben er natuurlijk gekocht; ze waren heel lekker :-)
Wat in de supermarkt ook opvalt is dat vele mensen "Real Belgian Bread" kopen. En ik kan ze geen ongelijk geven, het Canadese brood smaakt nergens naar! Het is van dat sponsachtig brood dat je best eerst in de bruudruuster steekt en dan pas in je mond...
Bij het aanschuiven aan de kassa in de supermarkt passeer je - uiteraard - een gans rek met "Real Belgian Chocolate". Ik heb ze nog niet geprobeerd... Ik heb namelijk mijn voorzorgen genomen en een aanzienlijke hoeveelheid échte Belgische chocolade (jaja, de enige echte, Cote d'Or) meegesmokkeld. Nog een geluk dat ze 'm bij de douane niet afgenomen hebben. En moest ik hier in serotonine-nood geraken, dan hebben Wouter en Katrien mij beloofd me - per postpak - uit de problemen te helpen, waarvoor dank bij voorbaat :-)

Maar ze kennen de Belgen uiteraard niet enkel van ons eten. Nee, de meeste vragen die ze mij stellen gaan over de taal die we spreken. Ik krijg dagelijks (!) vragen zoals:
- Welke taal spreken jullie nu eigenlijk in Belgie?
- Welke taal spreek jij?
- Ken je dan ook Frans?
- En Duits?
- En Engels?
- Spreek je "Dutch" of "Flemish"?
- Wat is het verschil tussen "Dutch" en "Flemish"?
- Begrijpen jullie in Belgie dan wat ze in Holland te vertellen hebben?

De problemen tussen de Vlamingen en de Walen zijn hier ook niet onbekend. Een collega van mij kan het niet laten om tenminste één keer per dag zijn hoofd binnen te steken en vragen te stellen zoals:
- Do you really hate the French (= de Walen)?
- Would you date a French guy?

Jaja, ik heb de belgometer hier niet nodig, ik word hier dagelijks getest op mijn unionistische dan wel separatistische gevoelens :-)

De unief

Omdat we hier in de eerste plaats zijn om te werken (jawel!), eens een post over ons werk :-)
Steven doet "home office" en ik werk hier aan Carleton University. Het is wel even wennen... De universiteitscampus is erg groot, en omvat niet alleen de gebouwen voor álle departementen (gaande van Aereospace Engineering tot Russian Studies) maar ook gigantische parkeerterreinen, ontelbaar veel pizzahutten, hamburgertenten, coffee shops, en ook een volledig uitgerust sportcomplex.

De ganse campus is bovendien ondertunneld: Je kunt via die onderaardse gangen van het ene gebouw naar 't andere gaan. Ik heb daar tot nu toe nog niet veel gebruik van gemaakt (ze zijn me veel te warm!) maar dat kan nog veranderen als't winter wordt natuurlijk...

Mijn bureau bevindt zich in een nieuw gebouw, het "Virtual Simulation Building". Vraag me niet waarom het zo noemt; niemand schijnt dat hier te weten :-) Voor 10u 's ochtends en na 16u 's avonds zit ik hier meestal alleen te werken. Behalve op woensdag, want dan hebben we een lab-meeting en dan is iedereen er wél.

In tegenstelling tot de andere gebouwen van de unief, waar de verwarming al vollenbak draait, wordt de verwarming in ons gebouw pas op 1 november aangedraaid. 't Was dus toch niet zo'n slecht idee om al die dikke wintertruien in te pakken...

's Middags eten de studenten hier een hamburger met een grote pak friet, en een diet-chocomelk, kwestie van niet te verdikken ;-) De eerste week deden Esteban en ik duchtig mee, want geef toe: Al die vettigheid smààkt wel. Na het bekijken van de film "Supersize Me" was mijn honger wat gestild, maar die van Steven niet; vreemd genoeg had die film hem net zin doen krijgen in een hamburger... (?!)

We zijn dan toch op zoek gegaan naar een gewoon studentenrestaurant (zoals je dat bij ons hebt) maar dat is hier totaal onbestaande. Tja, dan is het (jammergenoeg) ook niet zó verwonderlijk dat overgewicht hier zo'n probleem is...
Voor de rest alles dik in orde met ons :-) 'k Ga nog wat voortwerken nu! Ciao ciao xxx

Updates

Updates in de balk rechts

• Een heuse poll: wanneer valt hier de eerste sneeuw?
  Feel free to vote!
• Een lijstje met wat hier zoal te beleven valt...
  
• Een lijstje met "favoriete blogs" (van vrienden etc.)
• Aftellen tot wanneer we 'ns terugkomen naar België (nl. na een half jaartje). Daarna keren we terug naar Ottawa voor nóg een half jaar :-)
  

Updates voor de post getiteld "Bel me, schrijf me, ...":

• Toegevoegd op 10 oktober: ski-info!
  
• Toegevoegd op 9 oktober: vlieg-info!
• Toegevoegd op 8 oktober: postbus-in-herfststijl-foto

Indische sferen...

Vanochtend zijn we gaan kijken voor een fiets voor Steven. We waren de fietsenwinkel waar we moesten zijn (nl. bij een zekere Peter), al vele keren voorbijgelopen. Vandaag hebben we die eindelijk gevonden: Je moet een café binnengaan, doorlopen, een koertje vol rokende zatlappen doorkruisen, en dan linksachter een klein deurtje binnengaan... En dat deurtje was jammergenoeg op slot. Er hing een briefje: "Peter is at Satellite Office". De Satellite Office bleek gewoon een schuilnaam te zijn voor het café :-) Wij dus dat café binnen, waar we Peter-de-fietsenverkoper al snel vonden. Met zijn biertje in de hand heeft hij Steven een stevige tweedehands fiets verkocht. Deal!


Deze namiddag waren we uitgenodigd op een verkoop van Indische spulletjes. De kunstzinnige vrouw van wie we ons appartementje huren (Andrée Pouliot) woont in India en was nu voor een paar dagen in Ottawa. Samen met haar zus Madeleine heeft ze Sisters Bazaar opgericht. Het was er heel gezellig, we dronken er héérlijke "hot apple cider" (een soort gluhwein maar dan met appelsap i.p.v. met wijn), aten er home-made cookies en kochten er mooie Indische geschenkjes.